nasady

Nasada jest małym gruczołem wydzielania wewnętrznego zlokalizowanym w środku czaszki, gdzie stanowi dużą część nabłonka. Znana również jako szyszynka (ze względu na kształt, który zasadniczo odpowiada szyszce sosnowej), nasada jest odpowiedzialna za syntezę i wydzielanie hormonu, zwanego melatoniną.

Z anatomicznego punktu widzenia nasadę przykrywa kapsułka pokrywająca, składająca się z tej samej tkanki łącznej, co materia piańska. Wewnątrz gruczołu rozpoznaje się miąższ składający się z dwóch głównych typów komórek: gęstej sieci komórek śródmiąższowych, które wspierają komórki endokrynne zwane pinealocytami (lub komórkami głównymi), które syntetyzują melatoninę.

Pomimo niewielkich rozmiarów (średnica około 8 mm) i znikomej masy (0, 1 g), nasada nie jest zbyteczną strukturą, jak opisano to kilka dekad temu; w rzeczywistości melatonina jest kluczowym hormonem w regulacji cyklu snu i czuwania.

Szyszynka lub nasadka również działają hamująco na oś przysadki-gonad; nic dziwnego, że jeśli usunięcie lub ablacja chirurgiczna zostanie przeprowadzona w okresie przed dojrzewaniem, pojawia się wczesny okres dojrzewania, podczas gdy w okresie dorosłości towarzyszy mu, zwłaszcza u mężczyzn, hipergonadyzm. Efekt ten jest bardziej wyraźny u zwierząt, które mają sezon reprodukcyjny w okresie, w którym dzień jest dłuższy (dlatego, jak zobaczymy, wydzielanie melatoniny jest minimalne).

Melatonina wydaje się również zdolna do wpływania na poziomy leptyny, GH i prawdopodobnie wielu innych hormonów, ponieważ oprócz regulowania rytmów okołodobowych (codziennie), przyczynia się również do modulowania sezonowych rytmów. Jakby tego było mało, szyszynka jest bogato unaczyniona, a względny przepływ krwi ustępuje tylko przepływowi nerkowemu.

Melatonina ma również istotny wpływ stymulujący na układ odpornościowy.

Hormonu tego nie należy mylić z melaniną, pigmentem skóry, który nadaje ciemne odcienie skórze, włosom i oczom; w rzeczywistości, nawet jeśli tylko u płazów, melatonina ma przeciwne działanie na skórę w porównaniu z melaniną.

U ssaków, w tym u ludzi, melatonina jest wytwarzana przez sosalocyty (komórki nasadowe odpowiedzialne za tę syntezę), począwszy od aminokwasu tryptofanu, który jest przekształcany w serotoninę, a następnie w acetyloserotoninę i ostatecznie w melatoninę. Aktywność tego enzymu wzrasta w nocy i zmniejsza się w ciągu dnia; w konsekwencji wydzielanie melatoniny jest stymulowane przez ciemność i hamowane przez światło. Ostatnie badania wskazują, że wytwarzanie melatoniny przez nasadę zmienia się także w zależności od zmian pola magnetycznego Ziemi.

Rozległe i ciągle ewoluujące jest terapeutyczne zastosowanie melatoniny, ze względu na jej właściwości hipnotyczne (indukuje sen), leki przeciwdepresyjne (poprawiające zaburzenia nastroju), neuroprotekcyjne i przeciwutleniacze (zarówno melatonina, jak i jej metabolity są w stanie zneutralizować reaktywne formy tlenu i azotu).

Nasadę uważano niegdyś za bezużyteczną ze względu na liczne punkty zwapnienia znajdujące się w niej. Dziś wiemy, że proces zwapnienia gruczołu rozpoczyna się w okresie dojrzewania i trwa do dorosłości i starości, stopniowo podważając jego skuteczność.

Zalecane

Leki stosowane w leczeniu alkoholowego zapalenia wątroby
2019
Coccigodynia Drugs
2019
Czy istnieje korelacja między półpaścem a udarem?
2019