komórki tuczne

ogólność

Komórki tuczne lub komórki tuczne są komórkami odpornościowymi o zmiennej postaci, w niektórych przypadkach okrągłymi lub owalnymi, w innych rozgałęzionymi. Wewnątrz komórek tucznych w cytoplazmie znajdują się granulki bogate w heparynę i histaminę.

Ze względu na obecność tych granulek, komórki tuczne należą również do kategorii komórek zwanych polimorficznymi granulocytami jądrzastymi, wraz z eozynofilami, bazofilami i neutrofilami. Heparyna i histamina są wytwarzane przez samą komórkę tuczną i po precyzyjnym sygnale są uwalniane na zewnątrz.

Dzięki szczególnemu powinowactwu do pewnych barwników, zawartość granulek jest wykorzystywana do ich wizualizacji pod mikroskopem: wydają się czerwono-fioletowe. Komórki tuczne znajdują się w prawidłowej tkance łącznej typu luźnych włókien.

pochodzenie

Odkryte przez Paula Ehrlicha komórki tuczne pochodzą ze szpiku kostnego podczas hematopoezy. Hemopoeza (lub hematopoeza) jest procesem, w którym wszystkie typy komórek obecnych we krwi są formowane i dojrzewają. Termin ten wywodzi się ze związku greckich słów αίμα, co oznacza krew, i ποιὲω, co oznacza tworzenie.

Z powodu podobieństwa komórki tuczne były przez długi czas pomieszane z bazofilami.

lokalizacja

Tkanka łączna jest jedną z czterech podstawowych tkanek ciała, wraz z tkanką nabłonkową, mięśniową i nerwową.

Przydatne jest zapamiętanie struktury tkanki łącznej, aby lepiej zrozumieć niektóre właściwości i funkcje komórek tucznych; ta tkanina:

  • składa się z różnych typów komórek: makrofagów, fibroblastów, komórek plazmatycznych, leukocytów, komórek tucznych, komórek niezróżnicowanych, adipocytów, chondrocytów, osteocytów itp.
  • ma szczególny składnik, zwany materiałem międzykomórkowym (lub matrycą) : składa się z nierozpuszczalnych włókien białkowych (kolagenu, siatkowatego i elastycznego) oraz substancji podstawowej lub amorficznej, typu koloidalnego i mukopolisacharydowego. Wymiana gazu i składników odżywczych odbywa się między krwią a komórkami łącznymi.
  • Wykonuje głównie dwie funkcje: mechaniczną i troficzną. Przez mechanikę rozumiemy działanie wsparcia, rusztowania i połączenia, które ta tkanka gwarantuje w ciele. Z drugiej strony funkcja troficzna (z greckiego Ïτροϕή, żywienia) powoduje obecność naczyń krwionośnych, naczyń włosowatych i naczyń limfatycznych, przez które zachodzą wymiany składników odżywczych.

Komórki tuczne koncentrują się głównie w pobliżu naczyń krwionośnych i limfatycznych luźnej włóknistej tkanki łącznej. Ponadto, duża liczba komórek tucznych jest również obecna w błonach śluzowych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego.

Cytologia i funkcja granulek. zapalenie

Komórki tuczne mają średnicę około 20-30 µm. W ich obrębie mitochondria są rzadkie pod względem liczby i niewielkich rozmiarów. Aparat Golgiego jest dobrze zróżnicowany. Z tego ostatniego pochodzą granulki (o średnicy 0, 3-0, 8 µm), zawierające heparynę i histaminę. Ponadto istnieją również krople lipidów lub ciała lipidowe zawierające rezerwy kwasu arachidonowego.

Granulowane przez cienką błonę granulki są bardzo liczne i dlatego są stłoczone, tak że w niektórych przypadkach pokrywają jądro mastocytu. Zawartość granulek, w szczególności heparyny, ma powinowactwo do określonych podstawowych barwników, takich jak błękit toluidynowy, co umożliwia wizualizację komórek tucznych pod mikroskopem.

Zawartość granulek komórek tucznych jest uwalniana po bardzo precyzyjnych sygnałach na zewnątrz komórek. Proces ten nazywany jest degranulacją komórek tucznych.

  • Heparyna jest mukopolisacharydem dwutlenku siarki o właściwościach przeciwzakrzepowych. Komórki tuczne, w pobliżu naczyń krwionośnych luźnej tkanki łącznej, uwalniają heparynę, aby uniknąć koagulacji białek osocza, które uciekły z naczyń włosowatych. Innymi słowy, monitorują i sprawdzają, czy nie zachodzi niewłaściwy proces koagulacji.
  • Z drugiej strony, histamina jest substancją działającą naczyniowo lub rozszerzającą naczynia krwionośne. Tak więc degranulacja histaminy powoduje zwiększoną przepuszczalność naczyń w sąsiednich naczyniach krwionośnych.

    Uwalnianie histaminy jest związane z rolą komórek tucznych w procesie zapalnym: w rzeczywistości przeprowadzają degranulację histaminy natychmiast po wystąpieniu stanu zapalnego. Wzrost przepuszczalności naczyń ma na celu sprzyjanie napływowi innych komórek odpornościowych (eozynofili, neutrofili, monocytów, limfocytów T) i płytek krwi w celu zaatakowania patogenu (w zakażeniu) lub antygenu.

Może się jednak zdarzyć, że u wysoce predysponowanych pacjentów masowa degranulacja komórek tucznych wywołuje przesadną reakcję typu alergicznego, zwaną reakcją anafilaktyczną . W tym przypadku mówimy o degranulacji anafilaktycznej . Pacjent dotknięty chorobą ma różne objawy, takie jak:

  • świąd
  • duszność
  • pokrzywka
  • Poczucie uduszenia
  • niedociśnienie
  • półomdlały
  • zawroty głowy
  • wielomocz
  • kołatanie serca

Ta sytuacja, uważana za patologiczną, występuje, ponieważ komórki tuczne mają na swojej błonie immunoglobuliny IgE (lub reaginy), które wchodząc w kontakt z antygenem (w tym przypadku jest to alergen), wyzwalają uwalnianie niekontrolowana histamina.

„Nieprawidłowa” obecność IgE na błonie komórek tucznych nie jest przypadkowa: są obecne na membranie dopiero po pierwszej ekspozycji, przez predysponowany organizm, na alergen. W tym przypadku mówimy o uwrażliwieniu komórek tucznych na antygen. Innymi słowy, zachodzi następująca sytuacja: kiedy jednostka, bardziej otwarta niż normalna, wchodzi w kontakt po raz pierwszy z danym alergenem, odpowiedź immunologiczna polega na nadmiernej produkcji specyficznych IgE. Po wyczerpaniu pierwszej ekspozycji na alergen IgE wrażliwe na te ostatnie są utrwalane na błonie komórkowej komórek tucznych. Przy drugiej ekspozycji na ten sam antygen IgE, już przygotowane, wyzwala niekontrolowaną degranulację histaminy. Proces ten jest definiowany jako nadwrażliwość anafilaktyczna i jest jedną z reakcji zapalnych / alergicznych.

To wyjaśnia, dlaczego w przypadkach reakcji anafilaktycznych podaje się leki przeciwhistaminowe.

Komórki tuczne i stan zapalny: pełny obraz

Aby uzupełnić ten przegląd roli komórek tucznych podczas procesu zapalnego, należy powiedzieć, że na scenie interweniują inni bohaterowie:

  • Ciała lipidowe zawierające kwas arachidonowy.
  • Interleukiny.
  • Czynniki chemotaktyczne.
  • Tlenek azotu.

Kwas arachidonowy, zawarty w ciałach lipidowych komórek tucznych, jest prekursorem wielu substancji zaangażowanych w procesy zapalne, takich jak prostaglandyny, tromboksany i leukotrieny. W komórkach tucznych, gdy wywoływana jest odpowiedź immunologiczna na antygen, oprócz degranulacji wytwarzane są również leukotrieny, których skutki są następujące:

  • Zwiększona przepuszczalność naczyń.
  • Gładkie skurcze mięśni.

Leukotrieny działają zatem jako mediatory chemiczne i wspierają działanie histaminy w zwalczaniu antygenów.

Interleukiny i czynniki chemotaktyczne regulują aktywność innych komórek, które uczestniczą w regulacji procesu zapalnego. W szczególności chemotaksja odnosi się do procesu, w którym zachodzi przyciąganie komórek ruchomych (takich jak neutrofile, bazofile, eozynofile i limfocyty) w kierunku chemikaliów. Tak więc uwalnianie czynników chemotaktycznych przez komórki tuczne przypomina inne komórki odpornościowe.

Wreszcie tlenek azotu jest kolejnym endogennym mediatorem wytwarzanym przez mastcell za pomocą systemu enzymatycznego o nazwie NOS, syntazy tlenku azotu. Uwolniony na zewnątrz gaz ten ma działanie rozszerzające naczynia.

Jednakże, podobnie jak w przypadku histaminy, nawet te inne elementy pochodzenia komórek tucznych mogą u niektórych osób wykryć nieprawidłową odpowiedź na antygen. Na przykład w kryzysie astmatycznym to masywny skurcz mięśni gładkich wywołany przez niektóre leukotrieny zawarte w komórkach tucznych indukują skurcz oskrzeli wywołując typową symptomatologię.

Zalecane

Objawy Zaparcia
2019
Epigastralgia - przyczyny i objawy
2019
Objawy retinoblastoma
2019