Alergia pyłkowa - diagnoza

Alergia na pyłki

Zapylanie jest chorobą alergiczną spowodowaną wdychaniem pyłku antygenowego, przenoszonego przez prądy powietrzne nawet w znacznych odległościach od miejsc, w których są wytwarzane. Najczęstszymi objawami są nieżyt nosa, zapalenie spojówek i czasami astma oskrzelowa. Alergia na pyłki ma typowy sezonowy przebieg.

Identyfikacja alergenów

Alergia na pyłki obejmuje zespół objawów klinicznych (astma, nieżyt nosa, zapalenie spojówek) wspierane przez hiper reakcje immunologiczne i zwykle związane z procesami zapalnymi.

Te same ziarna pyłku, oprócz tego, że są wektorami alergenów, zawierają różne mediatory chemiczne, które mogą przyczyniać się do wywoływania lokalnych reakcji zapalnych, w których nie pośredniczą specyficzne IgE.

Analiza ekstraktów alergennych pochodzących z pyłków różnych gatunków umożliwiła identyfikację licznych alergenów, których charakterystyka została później wykorzystana w diagnostyce alergologicznej.

Analiza pyłku wykazała, że ​​antygeny są zazwyczaj białkami lub glikoproteinami o niskiej masie cząsteczkowej. Początkowo uważano, że alergenne epitopy eksponowano przede wszystkim na esinę (błonę komórkową). Następnie ustalono, że większość alergenów była zawarta w granulce i że po zetknięciu się z wilgotną powierzchnią, wyszła bardzo szybko z porów granulki. Dalsze badania mikroskopem elektronowym wykazały typowe lokalizacje selektywne dla różnych alergenów pyłkowych (na przykład: exine, protoplast, intin itp.). Niektóre alergeny są również zlokalizowane w sporoficie (nie pyłkowa część rośliny), wśród nich pamiętamy profilinę (białko strukturalne i podstawowy składnik egzoszkieletu), obecną w prawie wszystkich elementach roślinnych i przy różnych stężeniach w prawie wszystkich pyłkach, Z tego powodu został nazwany pan-alergenem i jest odpowiedzialny za niektóre reakcje krzyżowe w alergicznych zespołach jamy ustnej.

diagnoza

Aby potwierdzić podejrzenie alergii na jeden lub więcej pyłków, należy wykonać serię testów diagnostycznych:

  • Historia. Pierwszym podejściem diagnostycznym do identyfikacji alergii na pyłki jest specjalistyczne badanie alergiczne, podczas którego lekarz może ocenić wszelkie objawy za pomocą obiektywnego badania . Ponadto specjalista ds. Alergologów przeprowadza wywiad, czyli dokładne i staranne badanie historii klinicznej pacjenta, które ocenia:
    • Częstość występowania w rodzinie zaburzeń alergicznych;
    • Objawy reakcji alergicznej;
    • Sposób, w jaki zachodzą reakcje alergiczne: kiedy pierwszy atak wystąpił, jak długo trwał, częstotliwość powtarzania się epizodów, sezonowość objawów i ich trend w czasie;
    • Styl życia, aktywność zawodowa, skłonność do chorób zapalnych układu oddechowego i chorób zakontraktowanych.
  • Testy skórne.
    • Test ukłucia. Aby zidentyfikować odpowiedzialny pyłek, kropla ekstraktu alergenu pyłku jest umieszczana w kontakcie ze skórą, a obszar jest następnie nakłuwany specjalną igłą. Jeśli osoba jest uczulona na pyłki, obserwuje się charakterystyczne bąble, otoczone obszarem zaczerwienienia. Specjalista ocenia również intensywność reakcji, która jest następnie wyrażana ilościowo serią znaków +: idzie od +, aby wskazać łagodną reakcję, na ++++, aby wskazać na bardzo intensywną reakcję. Test Pricka jest niezawodny, łatwy do wykonania i całkowicie bezbolesny. Badanie może dać rozłożone wyniki, jeśli jest wykonywane w obecności chorób skóry lub gdy osoba stosuje leczenie lekami przeciwhistaminowymi lub kortyzonem.
    • Reakcja śródskórna : jest to wariant testu Prick, bardziej czuły, ale mniej specyficzny. W tym przypadku alergen nie jest aplikowany, ale wstrzykiwany do skóry właściwej za pomocą małej strzykawki. Wynik ocenia się w ciągu następnych 24-72 godzin: jeśli w miejscu wstrzyknięcia pojawi się zaczerwieniony obrzęk, któremu może towarzyszyć świąd, osoba jest uczulona.
  • Dawkowanie specyficznych IgE (PRIST i RAST).
  • Badania krwi potwierdzają rozpoznanie alergii pyłkowej w związku z testami skórnymi.

    • Test PRIST (lub Test Radio-Immuno-Absorption na papierze) dozuje całkowite IgE: pobiera się próbkę krwi żylnej w celu podania całkowitej IgE (rodzaju przeciwciała) obecnej w próbce, która w przypadku alergii wzrasta. Test PRIST jest ważnym testem, ale nie ma absolutnej wartości diagnostycznej: całkowite IgE może rzeczywiście wzrosnąć nawet u osób niealergicznych, na przykład z powodu chorób zakaźnych.
    • Test RAST (test absorpcji alergii radiowej) dozuje specyficzne IgE: poziom swoistych IgE wytworzonych w kierunku konkretnej substancji mierzy się w krwi żylnej. Pobrana krew ma kontakt z alergenem: jeśli krew zawiera specyficzne IgE w stosunku do alergenu, powstaje wiązanie. W drugiej chwili krew jest kontaktowana z radioaktywnymi przeciwciałami anty-IgE: im wyższa wykryta radioaktywność, tym większa ilość swoistych IgE obecnych we krwi.

Test ISAC

Diagnostyka molekularna alergii pyłkowej

Test ISAC (Immuno Solid-phase Allergen Chip) jest analizą wielu analitów specyficznego miana IgE, która pozwala na podanie ponad 100 cząsteczek z pojedynczą próbką krwi (obejmuje alergeny z np. Sierści zwierzęcej, pyłku, roztocza, jedzenie lub lateks). Ten wielokrotny test (jest to mikromacierz) pozwala na jednoczesną ocenę swoistych IgE dla pojedynczych oczyszczonych, naturalnych lub rekombinowanych alergennych cząsteczek (naśladują źródło alergiczne z ekstremalną czułością). Ponadto test ISAC pomaga również wykryć alergie krzyżowe.

Zalecane

Czy są narażeni na ryzyko POChP?
2019
Żywność, w której zabronione jest dodawanie barwników
2019
Obliczanie kalorii
2019