Aktywność fizyczna i nadciśnienie

Pod redakcją Roberto Eusebio

Siła, z jaką serce krąży we krwi w naczyniach krwionośnych, nazywa się ciśnieniem krwi. Kiedy serce kurczy się i pompuje krew, mówimy o ciśnieniu skurczowym (zwykle definiowanym jako maksimum), a gdy serce się rozluźnia, mamy ciśnienie rozkurczowe (zwykle definiowane jako minimum).

Ludzie, którzy cierpią na „wysokie ciśnienie krwi”, określane jako nadciśnienie, mają zwiększone ciśnienie wywierane na ściany naczyń krwionośnych, które mogą być związane zarówno ze wzrostem rozkurczu (niskie), skurczowym (wysokie) lub obydwoma,

Nadciśnienie tętnicze, zgodnie z wytycznymi WHO-ISH, definiuje się na podstawie stwierdzenia u osób odpoczywających ciśnienia skurczowego („maksymalnego”) równego lub większego niż 140 mmHg (milimetry słupa rtęci), lub ciśnienia rozkurczowego (lub „minimalnego”) równego lub większego niż 90 mmHg. Jest to bardzo częsty stan chorobowy, który dotyka średnio 10-15% białej populacji i 20-30% czarnej populacji, z rosnącą częstotliwością wraz z wiekiem: ponad 50% osób w rzeczywistości ponad 65 lat cierpi na nadciśnienie. W zdecydowanej większości przypadków nie można prześledzić dokładnej przyczyny choroby, dlatego mówimy o istotnym nadciśnieniu tętniczym (90–95% przypadków); pozostałe formy (5-10% przypadków) są zdefiniowane jako drugorzędne i rozpoznają dokładną etiologię, taką jak patologie układu hormonalnego, aorty, nerek, alkoholu, ziół leczniczych itp. Znaczenie diagnozowania tych drugorzędnych form polega na tym, że choć rzadko zdarza się, że są one często poddawane odpowiedniemu i ostatecznemu leczeniu.

Stan nadciśnienia tętniczego z czasem uszkadza naczynia krwionośne tak zwanych „narządów docelowych”, zwłaszcza narządów siatkówki, mózgu, naczyń wieńcowych i nerek, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, sprzyjając wystąpieniu miażdżycy. Wynikiem tego jest zwiększone ryzyko udaru, krwotoku i zakrzepicy siatkówki, zawału mięśnia sercowego, zaburzeń rytmu serca, niewydolności serca, niewydolności nerek i choroby tętnic obwodowych. Wzrost ciśnienia krwi decyduje również o wzroście pracy serca, co na dłuższą metę, poprzez procesy przerostu i rozszerzenia komór serca, sprzyja pojawieniu się niewydolności serca. Z powyższego wynika potrzeba ustalenia prawidłowego leczenia nadciśnienia tętniczego, aby w jak największym stopniu zmniejszyć ogólne ryzyko zachorowalności i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych, przywracając ciśnienie krwi do normy. Pomijając kwestię farmakoterapii, modyfikacja nawyków życiowych ma zasadnicze znaczenie, znosząc palenie papierosów, zmniejszając stres emocjonalny (przydatne techniki relaksacyjne i biofeedback) i kontrolując masę ciała, spożycie alkoholu, kawę, tłuszcz i sól.

W przypadku braku oznak uszkodzenia narządów docelowych główną rolę odgrywa aktywność fizyczna: w szczególności należy zachęcać do aktywności tlenowej (chodzenie, bieganie, pływanie, jazda na rowerze lub ergometr rowerowy, ergometr ramienia, aerobik wodny, aerobik, krok), z częstotliwością 3-5 razy w tygodniu, czas trwania waha się od 20 do 60 minut i wysiłek mięśniowy równy 40-70% teoretycznego maksimum: tak, aby uzyskać średnie zmniejszenie wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego 4-10 mmHg, zasadniczo podobny do efektu monoterapii lekiem przeciwnadciśnieniowym.

Mechanizmy leżące u podstaw obniżenia ciśnienia tętniczego wywołanego przez tlenową aktywność fizyczną wydają się być związane ze zmniejszeniem obwodowego oporu naczyniowego, co z kolei jest określone przez zmniejszoną aktywność układu współczulnego układu nerwowego i poziomy endoteliny 1 (które normalnie wykazują aktywność zwężania naczyń) ) i wzrost tlenku azotu (NO), z aktywnością rozszerzającą naczynia. Wraz z tym mechanizmem neurohormonalnym, adaptacje strukturalne naczyń krwionośnych występują z czasem, wraz ze wzrostem ich średnicy wewnątrz światła i wynikającym z tego zmniejszeniem oporu obwodowego.

Jeśli chodzi o izometryczną aktywność fizyczną, która wymaga statycznego wysiłku mięśniowego, można ją ćwiczyć na siłowni z uwzględnieniem dwóch warunków: niższej częstotliwości (nie więcej niż 2-3 razy w tygodniu) i łagodnej i umiarkowanej intensywności (dla przykładowe ciało z małymi obciążnikami na kończynach, ćwiczenia na maszynach o umiarkowanym obciążeniu). W tym przypadku program treningowy zapewnia średnio 12-15 powtórzeń zarówno dla kończyn górnych, jak i dolnych oraz czas regeneracji wynoszący co najmniej 1 minutę między seriami. Ścisłe ćwiczenia siłowe o wysokiej intensywności, takie jak podnoszenie ciężarów i budowa ciała, nie powinny być przepisywane, ponieważ powodują gwałtowny wzrost ciśnienia krwi, również podkreślany przez naczynie zwężające z powodu nadmiernego skurczu mięśni.

W przypadku ciężarowców i kulturystów jedną z przeciwwskazań, które są podkreślane na dłuższą metę, jest to, że serce, będąc mięśniem prążkowanym, a więc rozwijającym się dokładnie tak samo jak inne mięśnie, zwiększa grubość ścian, zmniejszając w ten sposób zdolność do zatrzymywania krwi i zwiększenie objętości tętna i tętna spoczynkowego. Z tego powodu osobom uprawiającym sport na siłowni zawsze zaleca się łączenie treningu izotonicznego i aerobowego; tylko po to, by zrekompensować i wyćwiczyć serce, nie tworząc warunków dla możliwego przerostu serca.

Wreszcie, nie należy zapominać, że regularna aktywność fizyczna nie tylko przynosi korzystne działanie na ciśnienie krwi, ale jest również w stanie poprawić tolerancję cukru, zmniejszyć poziomy krążących zapalnych cytokin, triglicerydów, cholesterolu całkowitego i LDL ( tak zwany „zły” cholesterol) i zwiększenie poziomu cholesterolu HDL (tzw. „dobrego” cholesterolu).

Wzrost masy ciała, siedzący tryb życia w połączeniu z nieprawidłową dietą są z pewnością głównymi przyczynami powstawania tej choroby. Dlatego aktywność fizyczna ma pierwszeństwo na pierwszy rzut oka.

Musimy wyćwiczyć ciało w całości, zarówno na poziomie układu sercowo-naczyniowego, jak i tonizującego, aby zabezpieczyć stawy i ogólnie strukturę szkieletową przy prawidłowej postawie.

Aktywność aerobowa - czyli tam, gdzie występuje zużycie Vo2max między 60 a 75% maksymalnego tętna - opiera się na formule, którą każdy z nas musi zapamiętać przed rozpoczęciem treningu aerobowego. Spójrzmy na przykład:

60-letni mężczyzna lub kobieta.

Naprawiono parametr 220, minus wiek, za 70% maksymalnego tętna.

220 - 60 = R. (160 x 70) / 100 = 112 pne (uderzenia serca)

112 uderzeń serca na minutę, to tętno, które ta osoba musi utrzymywać, aby utrzymać się w progu tlenowym, a następnie wykonać trening przeciwdziałający nadciśnieniu.

Biorąc to pod uwagę, jako czysto aerobik, bieżnia, rower treningowy, krok, rotex, jogging na świeżym powietrzu, pływanie swobodne są najbardziej odpowiednimi zajęciami sercowo-naczyniowymi.

Jeśli chodzi o tonowanie mięśni, koncepcja utrzymania tętna do 70% pozostaje niezmieniona i możemy wykonywać ćwiczenia monitorowane przez monitor pracy serca.

W związku z tym zalecam przeprowadzenie pełnego treningu obwodowego całego ciała z 12 ćwiczeniami, aby zrobić na siłowni kompletność pracy.

Pod koniec zalecanych ćwiczeń kolejne 10 minut rowerów treningowych, bieżni lub innych, a następnie powtórz rundę tych ćwiczeń przez 2/3 razy, z liczbą powtórzeń w zakresie od 12 do 20, w zależności od monitora tętna, co wskazuje, czyli jeśli utrzymujemy próg tlenowy.

Wskazane jest, aby zmienić kolejność takich ćwiczeń, aby stworzyć trening obwodowy, pobierając krew z jednego okręgu mięśniowego do drugiego, w celu promowania krążenia mikro i makro.

Podsumowując, prawidłowa i zdrowa dieta w połączeniu ze sportem jest z pewnością lekarstwem na zapobieganie tej patologii.

Sport, trening, pasja i miłość do siebie są początkowymi składnikami wysokiego poziomu wyników ludzkich. Sport, w którym moralność jest charakterystyczną cechą podejścia człowieka do siebie.

Nadciśnienie i sport

Zalecane

Objawy Zaparcia
2019
Epigastralgia - przyczyny i objawy
2019
Objawy retinoblastoma
2019