Poposiłkowy poziom cukru we krwi

ogólność

Poposiłkowy poziom glukozy we krwi jest wartością liczbową, która wskazuje, ile glukozy jest obecne we krwi dwie godziny po zakończeniu posiłku.

W odległości 60-120 minut od zakończenia znacznego posiłku (obfite śniadanie, obiad lub kolacja) poziom cukru we krwi rejestruje maksymalne szczyty dnia. Zjawisko to, całkowicie normalne w pewnych granicach, jest związane z wejściem do krążenia glukozy pochodzącego z trawienia pokarmów glukozowych i wchłanianych w jelicie.

Poposiłkowy poziom glukozy we krwi jest kontrolowany przez insulinę wydzielaną przez trzustkę, aby sprzyjać wchodzeniu glukozy we krwi do komórek, które wykorzystują ją do celów energetycznych lub przekształcają ją - zwłaszcza na poziomie wątroby - w rezerwę metaboliczną (w postaci glikogenu i / lub lub triglicerydy).

Zatem u zdrowych osób poziomy glikemii poposiłkowej rzadko rosną powyżej 140 mg / dl (7, 8 mmol / l), a następnie powracają do poziomów wyjściowych w ciągu 3-5 godzin przyjmowania pokarmu.

Hipoglikemia poposiłkowa, artykuł dogłębny.

Zagrożenia dla zdrowia

U osób z wyraźną cukrzycą lub w stanie zmniejszonej tolerancji glukozy (IGT) opisany powyżej mechanizm nie działa prawidłowo. W rezultacie poposiłkowy poziom cukru we krwi wzrasta powyżej poziomu uważanego za normalny, przekraczając poziom patologiczny.

Z biegiem czasu nawroty poposiłkowych zjawisk hiperglikemicznych kończą się uszkodzeniem oczu, nerek, nerwów i naczyń krwionośnych. W szczególności wysoki poziom cukru we krwi poposiłkowej jest związany z rozwojem powikłań cukrzycy, zarówno typu pierwszego, jak i drugiego. Do najpoważniejszych należą neuropatia, niewydolność nerek, utrata wzroku, choroby makronaczyniowe i amputacje. Jeszcze kilka lat temu zapobieganie tym powikłaniom i sama terapia cukrzycy skupiały się głównie na zmniejszeniu poziomów HbA 1c (hemoglobina glikowana) i kontroli stężenia glukozy w osoczu na czczo. Obecnie jednak leczenie ma również na celu zmniejszenie poposiłkowych wyskoków glikemicznych, uważanych za równie ważne - jeśli nie nawet ważniejsze - dla osiągnięcia optymalnej kontroli glikemii i zapobiegania powikłaniom, zwłaszcza natury makronaczyniowej. Te ostatnie są odpowiedzialne za wzrost śmiertelności netto z powodu patologii, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu w porównaniu ze zdrową populacją.

Światowa Organizacja Zdrowia definiuje normalną tolerancję glukozy jako wartości glukozy poniżej 140 mg / dl (7, 8 mmol / l) dwie godziny po spożyciu 75 g ładunku glukozy, w kontekście testu ustnego tolerancja glukozy. W niniejszych wytycznych hiperglikemia poposiłkowa jest definiowana przez poziomy powyżej 140 mg / dl (7, 8 mmol / l) dwie godziny po spożyciu pokarmu.

Hiperglikemia poposiłkowa rozpoczyna się przed cukrzycą typu 2, gdy pacjent jest nadal w stanie przedcukrzycowym, zdefiniowanym jako upośledzona tolerancja glukozy.

Jak to mierzysz?

Poposiłkowy poziom glukozy we krwi jest zwykle mierzony podczas tak zwanego doustnego testu obciążenia glukozą (OGTT). W innych przypadkach parametr ten jest wykrywany przez pomiar stężenia cukru we krwi dwie godziny po rozpoczęciu pełnego posiłku, zawierający około 100 gramów glukozy i przygotowany zgodnie z normalnymi nawykami.

leczenie

Co zrobić, aby obniżyć poposiłkowe poziomy glukozy we krwi

Interwencje żywieniowe, aktywność fizyczna i kontrola masy ciała są podstawami skutecznego leczenia cukrzycy, także z prewencyjnego punktu widzenia.

Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, celem tych interwencji - prawdopodobnie przy pomocy określonych terapii farmakologicznych - jest osiągnięcie optymalnego poziomu glikemii, nie tylko na czczo (<100 mg / dl lub 5, 5 mmol / l), ale także w fazie poposiłkowej posiłkowy (<140 mg / dl lub 7, 8 mmol / l).

Diety o niskim indeksie glikemicznym (GI) sprzyjają kontroli glikemii poposiłkowej. Te strategie żywieniowe opierają się na powszechnym spożywaniu pokarmów bogatych w błonnik (warzywa, rośliny strączkowe i owoce bez cukru), w przeciwieństwie do łagodzenia pokarmów bogatych w złożone węglowodany (makaron al dente, ryż, pieczywo pełnoziarniste, pieczywo i ogólnie płatki zbożowe, ziemniaki, bulwy, kasztany) i unikanie cukrów prostych (sacharozy, białego chleba, miodu, słodyczy, przekąsek, słodzonych napojów itp.). Jednak w praktycznym zastosowaniu indeksu glikemicznego nie należy zapominać o koncepcji obciążenia glikemicznego, podawanego przez produkt między zawartością węglowodanów w diecie a jej średnim IG. Konieczne jest zatem skupienie się zarówno na wyborze węglowodanów o niższym indeksie glikemicznym, jak i na ich ilościowym moderowaniu.

Różne środki farmakologiczne preferencyjnie zmniejszają poposiłkowe stężenie glukozy w osoczu. Do tej kategorii należą inhibitory α-glukozydazy (akarbozy), glinidy (szybko działające substancje pobudzające wydzielanie insuliny) i insulina naturalna (szybko działające analogi insuliny, insulina dwufazowa [zmieszana], insulina wziewna, insulina zwykły człowiek). Ponadto nowe klasy terapeutyczne w leczeniu glikemii poposiłkowej u pacjentów z cukrzycą - wśród których wspominamy analogi amyliny, pochodne peptydu-1 glukagonu [GLP-1] i inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 [DPP -4] - wykazano, że przynoszą znaczące korzyści w zmniejszaniu wycieczek glikemicznych po posiłkach. Terapie te kontrolują glikemię na czczo i po posiłku, działając na niedobory hormonów trzustkowych i jelitowych, które wpływają na wydzielanie insuliny i glukagonu, uczucie sytości i opróżnianie żołądka.

Zalecane

Przetrwaj bingo
2019
opłucnej
2019
Eozynofilia - przyczyny i objawy
2019