koper

ogólność

Koper to aromatyczna roślina należąca do rodziny Apiaceae, Genus Anethum, Specie graveolens ; Dwumianowa nomenklatura kopru to Anethum graveolens . Koper jest powszechnie stosowanym składnikiem kulinarnym (ze względu na odpowiednie właściwości organoleptyczne) i jest szeroko stosowany zarówno na Wschodzie, jak iw basenie Morza Śródziemnego.

opis

Koper to jednoroczne zioło, które rzadko przekracza metr wysokości; ma cienką, prążkowaną łodygę, połączoną w węzły i z okrągłym przekrojem, który jest przegubowy tylko w najwyższej części, gdzie powstają kwiatostany baldachy (od połowy lata). Z nich są liczne żółte kwiaty, z których dojrzewają (pod koniec lata) małe brązowe owoce (takie jak niełupki, a zatem niewłaściwie nazywane nasionami). Liście kopru są podobne do nici i ułożone w spiralę; są one skoncentrowane w dolnej części łodygi i rozgałęziają się tuż nad częścią podziemną (korzeń palowy i korzenie - bardzo podobne do cykorii). UWAGA! Dla niedoświadczonego oka koper można pomylić z dzikim koprem włoskim; jednak aromat i smak dwóch roślin zielnych nie zachodzą na siebie.

Rozkład geograficzny

Koper pochodzi z półkuli borealnej, a dokładniej z południowo-zachodniej Azji, ale ze względu na korzystne środowisko jest również rozpowszechniony w wielu krajach południowej Europy. Prawdę mówiąc, nie wszyscy botanicy podzielają hipotezę, że koper może mieć orientalne korzenie, a niektórzy twierdzą, że jego obecności w basenie Morza Śródziemnego nie można przypisać importowi ludzi.

Koper to roślina aromatyczna, która preferuje klimat umiarkowany i nie nosi tych, które są nadmiernie gorące lub nadmiernie zimne; z tego powodu jego obecność na terytorium Włoch jest większa w regionach pagórkowatych i nizinnych środkowej północy (600-1000 m) niż w „południe”. Również w tym przypadku istnieje pewna niejasność; nie jest jasne, jaki może być ulubiony klimat kopru, ze względu na jego dobrą zdolność aklimatyzacji.

Najbardziej odpowiednia gleba do uprawy kopru jest bogata w wapń i krzem o neutralnym, drenującym i niskim poziomie wilgotności.

etymologia

Od czasów starożytnych koper był uważany za roślinę leczniczą, a jego zastosowania wahały się między: medycyną, aromatyzacją pomieszczeń, gotowaniem itp.

Nomenklatura kopru ma bardzo archaiczne korzenie. Anethum wywodzi się z greckiego słowa „anyż” (nabytego w Egipcie) i odnosi się do możliwych właściwości terapeutycznych, podczas gdy graveolens (łaciński rzeczownik używany w klasyfikacji naukowej) odnosi się do mocy jego aromatu.

Zastosowania kopru

Zgodnie z przewidywaniami koper był zawsze uważany za roślinę leczniczą. Zarówno liście, jak i owoce (nasiona) można stosować w infuzji w łagodzeniu niektórych objawów lub zaburzeń, takich jak: ból kolki, trudności z trawieniem, utrata apetytu, łagodna bezsenność itp. Również zgodnie z popularną medycyną koper może być również przydatny w zwiększaniu diurezy i zwalczaniu inwazji jelit.

W przeszłości koper był również uważany za dobry afrodyzjak, tonik dla ciała i umysłu, lek na padaczkę, a nawet dobry lek na pech.

Obecnie koper jest uważany za roślinę głównie aromatyczną i przydatną w gastronomii, podczas gdy zastosowania fitoterapeutyczne są ograniczone. Jadalna część kopru składa się z liści i owoców. Jeśli chodzi o liście, jego zastosowanie waha się od przyprawiania produktów rybołówstwa do formułowania złożonych aromatów dla niektórych mięs i sosów (w Indiach koper jest niezbędnym składnikiem konserw marynowanych). Nasiona (oleiste) należą do niektórych przepisów na likiery i inne alkohole, a ich żucie jest użytecznym lekarstwem na nieświeży oddech. Koper stosuje się w Azji (zwłaszcza w Indiach), w niektórych obszarach Afryki i na Bliskim Wschodzie oraz w Europie (zwłaszcza na północy i wschodzie). Podobnie jak wszystkie przyprawy, może być uważany za naturalny środek konserwujący.

Olejek eteryczny otrzymuje się z nasion kopru (2, 5% zawartości, podczas gdy 8% to olej tłuszczowy), bardzo przydatny w kompozycji mydeł i niektórych rodzajów dezodorantów. Owoce i olejek eteryczny stosuje się w leczeniu zaburzeń dyspeptycznych, dzięki ich właściwościom stymulującym (pobudzają wydzielanie soku żołądkowego), środków dezynfekujących (przeciw procesom fermentacji), a jednocześnie spazmolitycznych (rozluźniają mięśnie gładkie narządów trawiennych). Wśród zastosowań fitoterapeutycznych kopru znajdują się: aerofagia, niestrawność, czkawka, nadmierna fermentacja jelitowa (meteoryt, wzdęcia, biegunka zakaźna), wymioty nerwowe, kolka jelitowa pochodzenia nerwowego i kolka niemowlęca.

Komisja E, niemiecka komisja ekspertów odpowiedzialna za ocenę leków fitoterapeutycznych, zatwierdza koper na zaburzenia trawienia.

  • Aby odświeżyć oddech, warto żuć łyżeczkę nasion kopru
  • Napary przygotowuje się w stężeniach bliskich 2, 5%: 5 gramów pokruszonych owoców (nasion) zanurza się na 10-15 minut w 200 ml wrzącej wody z płomieniem. Następuje filtracja i konsumpcja w ciągu dnia (maks. 3 filiżanki dziennie). Dawki należy zmniejszyć, zgodnie z zaleceniami lekarza, w preparatach przeznaczonych dla dzieci z kolką.
  • Aby korzystać z preparatów komercyjnych, należy polegać na instrukcjach dostarczonych przez lekarza lub na opakowaniu.

W dawkach terapeutycznych koper jest ogólnie dobrze tolerowany i wolny od skutków ubocznych, z wyjątkiem przypadków indywidualnej nadwrażliwości na jeden lub więcej jego składników. Przy wysokich dawkach może wywoływać efekty toksyczne.

Skład odżywczy

Koper jest rośliną aromatyczną, a jego rola żywieniowa w żywieniu człowieka jest niemal marginalna. Koper wykorzystuje bardzo wysoką zawartość soli mineralnych i witamin, chociaż przypominamy, że niektóre elektrolity pochodzenia roślinnego (np. Żelazo i wapń) nie mogą pochwalić się biodostępnością podobną do żywności pochodzenia zwierzęcego.

Zalecane

Obrzęk płuc
2019
ramię
2019
Pikantne potrawy
2019